Άννας Αγγελοπούλου Ιστολόγιο Χάριν Λόγου και Τέχνης, Χάριν Φίλων

"O άνθρωπος πρέπει κάθε μέρα ν᾽ακούει ένα γλυκό τραγούδι, να διαβάζει ένα ωραίο ποίημα, να βλέπει μια ωραία εικόνα και, αν είναι δυνατόν, να διατυπώνει μερικές ιδέες. Αλλιώτικα χάνει το αίσθημα του καλού και την τάση προς αυτό...". Γκαίτε.
Το βρήκα γραμμένο σ᾽ένα ξεχασμένο λεύκωμα της μητέρας μου. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 τέτοια αποφθέγματα σημείωναν οι μικρές μαθήτριες...
Γιατί θέλω ένα ιστολόγιο; Γιατί η ανάγκη μιας τέτοιου είδους επικοινωνίας;
Θα πω μόνο ότι στην αρχή σκέφτηκα να είναι ένα ιστολόγιο που να απευθύνεται στους συναδέλφους μου, δηλαδή μόνο σε φιλολόγους... "Χάριν φίλων" του λόγου, δηλαδή. Στη συνέχεια σκέφτηκα να είναι και "χάριν φίλων" της τέχνης. Τελικά, όμως, αποφάσισα να απευθύνεται και σε πολλούς άλλους: στους πρώην και επόμενους μαθητές μου, σε όσους αγαπούν να ονειρεύονται, σε όσους πιστεύουν ακόμα στο όραμα της παιδείας, σε όσους επέλεξαν να είναι εκπαιδευτικοί από αγάπη, σε όσους αγαπούν να ταξιδεύουν, και κυρίως σε όσους αγαπούν την ανάγνωση ή μάλλον τις αναγνώσεις...σε όσους παντού και πάντα θα διαβάζουν...θα διαβάζουν κείμενα στα βιβλία, κείμενα στις εικόνες, κείμενα στα πρόσωπα των ανθρώπων... Άλλωστε, η ανάγνωση είναι ταξίδι, όχι ένα αλλά πολλά ταξίδια...
Τελικά, το ιστολόγιο αυτό απευθύνεται στα αγαπημένα πρόσωπα της ζωής μας... Απευθύνεται ακόμα σε φίλους, γνωστούς και άγνωστους, σε πρόσωπα που συνάντησα, συναντώ καθημερινά, θα συναντήσω στο μέλλον ή που δε θα συναντήσω ποτέ.
Καλά ταξίδια, λοιπόν, με βιβλία, εικόνες, μουσικές και κυρίως με όνειρα!


Τρίτη, 15 Αυγούστου 2017

H Παναγία στην ποίηση και τη ζωγραφική. Η Παναγία της Ρεματιάς της Νίνας Κάσδαγλη και Μαντόνες της Marianne Stokes


Η Παναγιά της Ρεματιάς

Δεκαπενταύγουστος σήμερα...Μεγάλη γιορτή της Παναγίας! Σκέφτηκα τις Μαντόνες μίαε ιδιότυπης ζωγράφου με επιρροές από το κίνημα των Προραφαηλιτών, της Marianne Stokes  (1855-1927), και ένα ποίημα της Λίνας Κάσδαγλη (1921-2009) που με συγκινεί πολύ, όταν το διαβάζω για την τρυφερή προσέγγιση του θέματος.

Marianne Stokes (1855-1927), Μαντόνα με παιδί. 1905. Wolverhampton Art Gallery. 


Ο παλιός ζωγράφος νήστεψε πολύ,
έκανε την προσευχή του κατά την ανατολή,
έπιασε με κατάνυξη το πινέλο και χάραξε
τα κερένια χέρια και τα χαμηλωμένα μάτια της
και το στρογγυλό μάγουλο του Βρέφους.

Είχε όμως στα πόδια του ένα σκύλο μ'αγαθή ματιά,
ο κότσυφας σφύριζε τον όρθρο στην ιτιά,
κ' η καλόγρια έβγαζε νερό από το πηγάδι
κ' έψελνε ένα τροπάριο στή Χαριτωμένη.

Ο ζωγράφος έκανε το σταυρό του κ' έγραψε: Μήτηρ Θεού.
Και δεν ήξερε πώς είχε ζωγραφίσει μια μητερούλα ταπεινή,
που σκυμμένη νανουρίζει το μωρό της με ψιλή παιδιάτικη φωνή.

Χωρίς άλλο η Παναγιά σηκώνεται πρωί-πρωί
και γυρνάει τη ρόκα της ως την ώρα που σημαίνει εσπερινός.
Η μια μέρα πλάι στην άλλη πάει στρωτά
σαν τα γράμματα του Οκτώηχου -
κ' η βδομάδα αρχίζει μ' ένα κόκκινο μεγάλο κεφαλαίο:την Κυριακή.)

Χωρίς άλλο το μωρό της παίζει με μια γίδα κανελλιά,
κ' εκείνη το κοιτάζει με πελώρια μάτια εκστατικά,
που δεν πίστεψαν ακόμα ολότελα το μήνυμα του Αγγέλου.

Κι όπως είναι απλή κι ανήξερη, και δε φοβάται το κακό,
λέει στην προσευχή της να γεμίσουνε καρπό oι δαμασκηνιές,
να γιάνουν τα μικρά, που τα πείραξε της καρυδιάς το αγερικό.

Μοναχά την ώρα που μακραίνουν οι ίσκιοι στις γωνιές
απλώνεται και στην άσπρη ψυχή της ο άγνωστος ίσκιος του Σταυρού
και τότε μπορείς ν' ακουμπήσης στην ποδιά της και να φωνάξης σιωπηλά
τον πλούσιο πόνο, τον ατέλειωτο καημό του κόσμου,
το μεγάλο σου φόβο,το μεγάλο φόβο της αγάπης...

Κ' η Παναγιά θα σε νανουρίζη, μαζί με το μωρό της, χωρίς να μιλά...

Marianne Stokes, Μητέρα και παιδί. Περίπου 1899.


Marianne Stokes (1855-1927), Μαντόνα με το παιδί. 

Marianne Stokes (1855-1927), Μαντόνα με παιδί και σύμβολα. Περίπου 1905. Ιδιωτική Συλλογή.

Κράτα τοΚράτα το

Πέμπτη, 10 Αυγούστου 2017

'Ονειρα. Ένα ποίημα του William Butler Yeats και πίνακες των Προραφαηλιτών ζωγράφων Dante Gabriel Rossetti και του Frederic William Burton

Τα ουράνια μεταξωτά. Ένα ποίημα του  Γέητς για τα όνειρα

   Σκέφτομαι ότι χωρίς όνειρα δεν υπάρχει έρωτας, δεν υπάρχει ζωή...Το ποιητικό υποκείμενο το μόνο που έχει να προσφέρει στο ερωτικό εσύ είναι τα όνειρά του... Πρόκειται για μία υπέροχη ποιητική σύλληψη από τον  Ιρλανδό ποιητή Ουίλιαμ Μπάτλερ Γέητς που μου θύμισε πίνακες του Προραφαηλίτη Βρετανού ζωγράφου Dante Gabriel Rossetti και του Ιρλανδού Frederic William Burton.

Dante Gabriel Rossetti, Η ονειροπόλος της ημέρας. 1878. Ashmolean Μουσείο. Οξφόρδη.


Τα ουράνια τα μεταξωτά τα χιλιοπλουμισμένα
Που'ναι με μάθημα από φως κι ασήμι δουλεμένα

Τα γαλάζια τα διάφανα και τα βαθιά βαμένα

Με φως, νύχτα και μούχρωμα, δικά μου αν τα 'χα ωστόσο

Θα 'θελα κάτω από τα δυο σου πόδια να τ' απλώσω.

Μα είμαι φτωχός και δεν κατέχω άλλο τι από τα όνειρά μου
Για να διαβαίνεις τ' άπλωσα στα πόδια σου Κυρά μου,
Πάτα ελαφρά, γιατί πατάς απάνω στα όνειρά μου.
Σε μετάφραση της Μελισσάνθης


Dante Gabriel Rossetti, Η ονειροπόλος της ημέρας. 1880. Victoria and Albert Μουσείο. Λονδίνο.

Frederic William Burton, Όνειρα. 1861.


Κυριακή, 6 Αυγούστου 2017

Ο έρωτας στη ζωγραφική. Ένας πίνακας του Ιρλανδού ζωγράφου Frederic William Burton.

Frederic William Burton, H συνάντηση στις σκάλες του πύργου

   Επειδή μας αρέσουν οι σκοτεινές μεσαιωνικές ιστορίες με ιππότες και βασιλοπούλες, σας παρουσιάζω τον πίνακα του  Ιρλανδού ζωγράφου Frederic William Burton, Η συνάντηση στις σκάλες του πύργου.  Θεωρείται ο πιο αγαπημένος πίνακας των Ιρλανδών. Απεικονίζει μία δραματική στιγμή έντασης ανάμεσα σ' ένα ερωτευμένο ζευγάρι, την Hellelil και τον Hildebrand, τη στιγμή της τελευταίας συνάντησης και του αποχαιρετισμού των δύο νέων.

  O  Burton εμπνέεται το θέμα του από μία μεσαιωνική Δανέζικη μπαλάντα που αφηγείται την ερωτική ιστορία της βασιλοπούλας Hellelil, η οποία ερωτεύτηκε τον προσωπικό της φρουρό Hinderband,  Πρίγκιπα του Engelland. Ο πατέρας της, όμως, δεν αποδέχτηκε την ερωτική σχέση και διέταξε τους εφτά αδελφούς της να σκοτώσουν τον νεαρό πρίγκιπα. Το ενδιαφέρον για τη μεσαιωνική θεματολογία αποτελεί χαρακτηριστικό του ρομαντισμού των Προραφαηλιτών ζωγράφων της Βικτωριανής εποχής.

Frederic William Burton (1816-1900), Η συνάντηση στις σκάλες του πύργου. 1864. Εθνική Πινακοθήκη της Ιρλανδίας. Δουβλίνο.  Ίσως, το πιο δημοφιλές έργο της Πινακοθήκης. Ένα ρομαντικό στιγμιότυπο που γοητεύει και συναρπάζει τους σύγχρονους θεατές. 

Πέμπτη, 3 Αυγούστου 2017

Φως και Ελληνικό Καλοκαίρι. Νικόλαος Λύτρας και Οδυσσέας Ελύτης

Από το Ψάθινο Καπέλο στο Φως του Ελληνικού καλοκαιριού.

  Κατακαλόκαιρο! Μία θερμή Αυγουστιάτικη ημέρα είναι η σημερινή. Βρισκόμαστε στην "καρδιά" του ελληνικού Καλοκαιριού. Οι εκτυφλωτικές ακτίνες του ήλιου περιβάλλουν τα πάντα...όλα μεταμορφώνονται ή παραμορφώνονται και γίνονται ΦΩΣ. 
  Για αυτό, σκέφτηκα ένα πίνακα σύμβολο της ιδέας του φωτεινού ελληνικού καλοκαιριού, ένα έργο που αποτελεί εξαιρετικό δείγμα του πρώιμου μοντερνισμού στην ελληνική ζωγραφική δια χειρός ενός μεγάλου Έλληνα ζωγράφου, του Νικόλαου ή Νίκου Λύτρα (1883-1927). "Το ψάθινο καπέλο", ένα έργο ιδιότυπου ελληνικού εξπρεσιονισμού, αποπνέει την αίσθηση της θερμότητας από τον δυνατό ήλιο μίας καλοκαιρινής ημέρας σ' ένα ελληνικό νησί. 
Νίκος Λύτρας, Το ψάθινο καπέλο. Περίπου 1925. Εθνική Πινακοθήκη. Μια ηλιοκαμμένη μορφή (είναι γυναικεία) με λευκό-ιώδη πουκάμισο φορά ψάθινο καπέλο για να προστατευθεί από το φώς του κατακαλόκαιρου. Πίσω της ένα ξερό ελληνικό τοπίο με λευκά σπίτια που θυμίζουν αιγιοπελαγίτικο νησί. Πιθανόν πρόκειται για την Τήνο, το νησί από όπου καταγόταν ο ζωγράφος, ο οποίος ήταν γιος του επίσης μεγάλου ζωγράφου, του Νικηφόρου Λύτρα. Οι εξπρεσιονιστικές πινελιές μεταδίδουν περισσότερο τη διάθεση της παραίτησης και της γαλήνης από την καλοκαιρινή ραστώνη, παρά δημιουργούν αισθήματα αγωνίας, όπως συμβαίνει με τα έργα του ευρωπαϊκού εξπρεσιονισμού.

Νίκος Λύτρας, Βάρκα με πανί. 1925. Εθνική Πινακοθήκη.  Ένας ακόμα πίνακας με φωτεινό ελληνικό νησιωτικό τοπίο. Εικόνα μάλλον από την Τήνο.

   Οι εικόνες του ελληνικού καλοκαιρινού φωτός από τον Νικόλαο Λύτρα μου θύμισαν το παρακάτω απόσπασμα του Οδυσσέα Ελύτη, από το "Εν Λευκώ"

   "...Σιγά σιγά, μες στο κατακαλόκαιρο, το φως αφανίζει την Ελλάδα. Χωνεύει τα νησιά, εξουδετερώνει τις θάλασσες, αχρηστεύει τους ουρανούς. Μήτε που βλέπεις πια βουνά, μήτε δέντρα, μήτε πολιτείες, μήτε χώμα και νερό. Άφαντα όλα.
Πιωμένος φως – μονάχα μια σκιά μαύρη – ο άνθρωπος. Μια σκιά που μεγαλώνει, δυσανάλογα προστατευμένη από την ίδια του τη θυσία...


Νίκος Λύτρας, Θαλασσογραφία. Περίπου 1925. Εθνική Πινακοθήκη.

Νίκος Λύτρας, Άγιος Δημήτριος. Καριά. 1923. Εθνική Πινακοθήκη.


  Η αντίσταση σ’ ένα τέτοιο φως: να ποιο είναι το βαθύτερο νόημα της ελληνικής αρχιτεκτονικής.
Μέσα στη διαφάνεια, πιο διάφανος ακόμη, πιο λευκός, ο Παρθενώνας δικαιώνει μυστηριακά την ύπαρξή του την ώρα που το μεσημέρι το αττικό φτάνει στη μεγαλύτερή του ένταση κι όπου μονάχα νεράιδες τριγυρνάν μες στο θαμπωτικό διάστημα.
Η Ελλάδα στους χάρτες ανύπαρχτη.
Λες και βρήκε ο κόσμος το μακαρισμένο τέλος του σ’ αυτή την απόλυτη ισότητα...


Νίκος Λύτρας, Φάρος. 1925-1927. Εθνική Πινακοθήκη. Αθήνα


Νίκος Λύτρας, Χωράφια με στάχυα. 1920. Εθνική Πινακοθήκη. Αθήνα.

  Κι όμως, το ίδιο αυτό φως, το αστραφταβόλο, το καταιγιστικό, που αναιρεί την Ελλάδα μες στα μεσημέρια, την αποκαθιστά πάλι το ηλιοβασίλεμα κάτω από τα φαντασμαγορικά πυροτεχνήματα του δειλινού και αργότερα κάτω από την τρυφερή παρουσία της Σελήνης.

Τότε ξαναβρίσκει τον εαυτό της η Ελλάδα. Ξαναγίνεται αυτό που πραγματικά είναι. Ξαναπαίρνει στους χάρτες τη θέση που της αξίζει. Θέλω να πω τη θέση των ονείρων.”


(Απόσπασμα από το Ο. Ελύτης, Εν λευκώ, εκδ. Ίκαρος)


Νίκος Λύτρας, Άποψη της Ακρόπολης το Ηλιοβασίλεμα. Πινακοθήκη Λεβέντη.


Δευτέρα, 31 Ιουλίου 2017

Καλοκαιρινές Διακοπές. Φωτογραφίες του Robert Doisneau

Φωτογραφίες του Robert Doisneau για τις Διακοπές

   Επειδή βρισκόμαστε στην καρδιά του Καλοκαιριού και στην περίοδο των Καλοκαιρινών
Διακοπών, σκέφτηκα τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες του διάσημου Γάλλου φωτογράφου
Robert Doisneau (1912-1994) με θέμα τις Διακοπές. 
  Ο Robert Doisneau αποτυπώνει καθημερινές σκηνές και στιγμιότυπα από τις Διακοπές συνηθισμένων ανθρώπων, της διπλανής πόρτας, στη Γαλλία της προπολεμικής μεταπολεμικής περιόδου.


Robert Doisneau, Στο σταθμό του Μον Παρνές. 1954. Η μητέρα και τα παιδιά με ταξιδιωτική ένδυση και αποσκευές πηγαίνουν στην εξοχή. 

Robert Doisneau, Οι αμμουδιές του Ολόν. 1959. Mε ψάθινα κάπελλα στην παραλία.

Robert Doisneau, Στις αμουδιές του Ολόν. 1959. Μία οικογένεια με τη σκηνή και το αυτοκινητάκι της χαίρεται το Καλοκαίρι...

Robert Doisneau, Κάνοντας ωτοστόπ στην Εθνική 7. 1954. Ήδη τη δεκαετία του 1950 οι νέοι στη Γαλλία έκαναν ωτοστόπ το Καλοκαίρι για να πάνε στις παραλίες.

Robert Doisneau, Κάνοντας ωτοστόπ στην Εθνική 7. 1954.

Robert Doisneau, Στην παραλία. 1959.  Συνωστισμός στην παραλία. 

Robert Doisneau, Το φανταστικό ιστιοφόρο. Τουλών. 1949. ... Πλέει με το πανί...ονειρεύεται ταξίδια μακρινά σε ωκεανούς...γιατί όλα είναι ζήτημα φαντασίας...

Robert Doisneau, Kaτασκήνωση στην παραλία του Ντορντόν. 1938. Χαίρονται την ξεγνοιασιά των Καλοκαιρινών Διακοπών στη φύση...Η σκια του Πολέμου, όμως, σύντομα θα σκεπάσει την Ευρώπη.

Robert Doisneau, Στις ακτές του Μάρνη.  1945.  Ο Πόλεμος έχει τελειώσει...

Robert Doisneau, Οι μεγάλες διακοπές ή το αυτοκίνητο των διακοπών. 1939.  Χαμόγελα και καλή διάθεση. Ετοιμάζονται για τις "Μεγάλες Διακοπές". Κοιτάζουν χαρούμενοι τον φακό και μας γνέφουν...Έχουν επιβιώσει από τον Πρώτο Μεγάλο Πόλεμο. Ο Δεύτερος, όμως, είναι καθ'οδόν.

https://laphotographiehumaniste.wordpress.com/2014/04/06/les-vacances/
http://monsieurcocosse.blogspot.gr/2014/08/summer-1959-robert-doisneau.html
https://www.icp.org/browse/archive/constituents/robert-doisneau?all/all/all/all/0
https://en.wikipedia.org/wiki/Robert_Doisneau

Πέμπτη, 27 Ιουλίου 2017

Νυχτερινές ιστορίες της Sally Storch και Βραδιάζει του Νικηφόρου Βρεττάκου

Βραδιάζει...

   Καθώς βραδιάζει, ανακάλεσα την εικόνα ενός αγαπημένου πίνακα μίας σύγχρονης Αμερικανίδας ζωγράφου, της Sally Storch. 
    Βραδυάζει ή έχει βραδυάσει...Μία γυναίκα έχει αφήσει το βιβλίο της στο κρεβάτι και κοιτάζει από το παράθυρο, τα φωτισμένα παράθυρα των απέναντι κτιρίων. Δεν βλέπουμε το πρόσωπό της...είναι μόνη στο δωμάτιο...

Sally Storch, Νυχτερινές Ιστορίες. 2008.  Ιδιωτική Συλλογή.
Το βιβλίο ανοιγμένο... Μία γωνία ενός δωματίου με απαλό φως...Μπορεί να βρίσκεται στο υπνοδωμάτιο του σπιτιού της ή στο δωμάτιο ξενοδοχείου.  Γλυκύτατη μελαγχολία αποπνέει η σκηνή...


Νικηφόρος Βρεττάκος, Βραδιάζει

Βραδιάζει στόν κόσμο, τά παράθυρα κλείνουν
ἀνάβει τό φῶς καί τό ξένο δωμάτιο γίνεται
ὁ κόσμος. Τά λίγα βιβλία μου πᾶνε
κ’ ἔρχονται τότε, διασχίζουν τό χῶρο,
σά νἆναι πρόσωπα φιλικά πού στά χέρια τους
κρατᾶνε ψωμί, νερό φροῦτα, φάρμακα.
Κ’ ἕνα ἀπ’ ὅλα τή νύχτα, ἀνοιχτό στίς σελίδες
πού κλείνουν τά μάτια μου, μένει κοντά μου,
στήν κουβέρτα μου πάνω– φύλακας ἅγγελος
πού ἕπεσε μπρούμυτα κι ἀκούει τήν καρδιά μου.
Edward Hopper, Νυχτερινά παράθυρα. 1928. Ιδιωτική Συλλογή. 
Οι φωτορεαλιστικές εικόνες της Sally Storch έχουν εμφανείς αναφορές στο έργο του μεγάλου Αμερικανού ζωγράφου Edward Hopper (1888-1964), που έχει απεικονίσει στιγμιότυπα της μοναχικής ζωής των κατοίκων των μεγάλων αστικών κέντρων.

Edward Hopper, Δωμάτιο στο Μπρούκλιν. 1932. Μουσείο Καλών Τεχνών. Βοστόνη.

http://sallystorch.com/work/
http://nikiforosvrettakos.gr/post/vradiazei-2014-01-13

Τετάρτη, 26 Ιουλίου 2017

John Everett Millais. Ένας πίνακας για τον πόλεμο και την ειρήνη

Ο Κριμαϊκός Πόλεμος τελείωσε

  Ποια είναι η σχέση του Κριμαϊκού Πολέμου (1853-1856) με τον παρακάτω πίνακα του αγαπημένου μου Βρεττανού ζωγράφου, John Everett Millais, που ανήκε στον κύκλο των Προραφαηλιτών;

Sir John Everett Millais, Συνήφθη ειρήνη. 1856. Minneapolis Ινστιτούτο Τέχνης.
O άνδρας έχει αφήσει το βιβλίο του (πάνω αριστερά από το κεφάλι του) για να διαβάσει στην εφημερίδα "The Time" την είδηση της λήξης του πολέμου.


    Γλυκύτατη θλίψη αποπνέει η τρυφερή αυτή οικογενειακή σκηνή που απεικονίζει ο Μillais. Η χαρά για την ειρήνη και το τέλος του πολέμου δεν αποτυπώνεται στα πρόσωπα της οικογένειας. Ο πίνακας απεικονίζει έναν πληγωμένο Βρετανό στρατιώτη που έχει γυρίσει από το μέτωπο στο σπίτι του και βρίσκεται ανάμεσα στην οικογένειά του. Κρατά εφημερίδα με την είδηση ότι τελείωσε ο πόλεμος και έγινε ειρήνη. Τον αγκαλιάζει τρυφερά η θλιμμένη σύζυγός του, ενώ γύρω του βλέπουμε και τα δύο επίσης θλιμμένα κοριτσάκια τους. Το ένα ακουμπά στα γόνατα της μητέρας και κοιτάζει τον πατέρα του. Το άλλο στέκεται δίπλα στον πατέρα και κοιτάζει μπροστά. Στην αγκαλιά του πατέρα διακρίνουμε ζωάκια-φιγούρες, παιδικά παιχνίδια, ενώ στην άκρη αριστερά στο πάτωμα υπάρχει ανοιγμένο ένα ξύλινο κουτί με παιδικά παιχνίδια... Πίσω από τον άνδρα και τη γυναίκα υπάρχουν κλαδιά από μύρτιλα. 
   Η κεντρική γυναικεία μορφή είναι πορτρέτο της Effie Gray Millais, της γυναίκας του ζωγράφου,  η οποία πριν τον παντρευτεί ήταν σύζυγος του John Ruskin, του διάσημου κριτικού τέχνης και φίλου του Μillais. O Ruskin είχε αποδεχθεί με κατανόηση τη διάλυση του γάμου του και τον έρωτα της γυναίκας του με τον φίλο του...Αυτός ήταν ο πρώτος που εξύμνησε τον πίνακα και τον θεώρησε πραγματικό αριστούργημα...
   Υπάρχουν και άλλες λεπτομέρειες στον πίνακα, συμβολισμοί και υπαινιγμοί (δείτε σε μεγέθυνση τον πίνακα για να διακρίνετε τις λεπτομέρειες
στο https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/6/64/Sir_John_Everett_Millais_-_Peace_Concluded_-_Google_Art_Project.jpg):

 -Το βιβλίο που ο άνδρας άφησε για να διαβάσει την εφημερίδα είναι το μυθιστόρημα του William Makepeace Thackeray, The Newcomes (Οι νεοφερμένοι-δημοσιεύτηκε το 1855) που έχει ως θέμα τη ζωή ενός αξιοσέβαστου στρατιωτικού και της οικογένειάς του.
-Τα δύο παιδάκια παίζουν με τα ζωάκια-φιγούρες του ξύλινου κουτιού, ένα παιχνίδι ιδιαίτερα δημοφιλές στην εποχή του. Κάθε ζωάκι συμβολίζει μία από τις χώρες που συμμετείχαν στον Κριμαϊκό Πόλεμο. Για παράδειγμα, η αρκούδα τη Ρωσία, η γαλοπούλα την Τουρκία (Turkey στα αγγλικά σημαίνει Τουρκία και turkey σημαίνει γαλοπούλα), o γαλλικός κόκκορας τη Γαλλία. Το παιδί στα αριστερά κρατά μία φιγούρα-περιστέρι που συμβολίζει την ειρήνη, ενώ το παιδί στα δεξιά κρατά το μετάλλιο του πατέρα από τον πόλεμο.
-Τα μύρτιλα στη Βικτωριανή εποχή συμβόλιζαν την αιώνια αγάπη και τη συζυγική πίστη.
-Το κόκκινο υφαντό στο πάτωμα του δωματίου συμβολίζει το αίμα που χύνεται στον πόλεμο.
-Τα πόδια του άνδρα είναι σκεπασμένα...μήπως έχει τραυματισθεί στα πόδια; μήπως έχει ακρωτηριασθεί;
-Στο βάθος στο τοίχο υπάρχει ένα χαρακτικό με τον τίτλο "Ο θάνατος του Ταγματάρχη Peirson" του John Singleton Copley, που απεικονίζει το θάνατο του Βρετανού αξιωματικού στη μάχη του Jersey (πατρίδας του Millais) το 1781.

John Singleton Copley, Ο θάνατος του Ταγματάρχη Peirson στη μάχη του Jersey, 6 Ιανουαρίου 1781. 1783. Tate Britain.